• UKUdlala

NEE! Ik kom niet!

Nee, ik kom niet!

Vervolgens slaat ze de deur dicht, en rent het hoekje om. Verslagen staan haar ouders in de hal. Zo gaat het nu altijd. We blijven een poosje staan, om haar de kans te geven zelf te komen. Dat doet zij, maar zodra zij ons ziet roept ze weer dat zij echt niet komt. Ik ga naar buiten, ik zie een koppie om het hoekje kijken. Zodra zij mij ziet, is het weg. Ik noem haar naam, en zeg duidelijk dat ik met papa en mama naar mijn kantoor ga. Als ze er aan toe is mag ze komen.


Ik schenk koffie en thee voor ons in. Voor haar zet ik ranja en iets lekkers in de wachtruimte. De deur laat ik open. Na een poosje horen we de voordeur open gaan. Ze komt binnen. En weer roept ze dat ze niet komt. Ik zeg dat dat niet hoeft en dat er op tafel wat lekkers staat. Nieuwsgierig is ze wel. Ze komt steeds wat dichterbij.

En uiteindelijk zit ze bij ons aan tafel. Een vraagstuk is het vele vragen van negatieve aandacht. Het is hard werken voor mij. Ze is slim en doet nonchalant.


We onderzoeken wat zij, en wat haar ouders kunnen leren. En dan komt het kantelpunt. Hmm zeg ze, en hoe gaan we dat doen? Wauw, wat een goede vraag. Ik zeg, weet je, eigenlijk is het heel simpel. Ik geef je een voorbeeld. Ik schets haar de situatie, waar zij niet binnen wil komen, roept en wegrent. Ik kan jou nu gaan vertellen, hoe vervelend dat was. Maar dat doe ik niet. Weet je wat ik ga doen? Ik zeg jou nu, dat ik het ontzettend knap van je vindt, dat je hier bij ons aan tafel zit. Je wilt hier helemaal niet zijn. En toch zit je hier. Je vindt het misschien heel spannend, en toch zit jij hier, Hoe knap is dat! Je werkt mee, je stelt vragen. En dat is hoe we dat gaan leren. We gaan kijken naar wat wel goed gaat. Een triomfantelijke lach verschijnt op haar gezicht. Haar hele houding verandert. Ze ontspant, en is open. Ze maakt een mooie tekening van haar huis, met heel veel bloemen.