• UKUdlala

I'm Only Human

I’m Only Human,

Na mijn filmpje over de wintertijd heb ik even niks meer gepost. Ik kreeg lieve berichtjes, of het wel goed met me ging. Of ik misschien een winterslaap aan het houden was. Nee, geen winterslaap, maar totale gebrek aan inspiratie, en energie.

Ik neem jullie in vogelvlucht mee naar mijn afgelopen jaren/weken. Zoals velen van jullie weten was moeder worden mijn grootste droom. Toen deze wens was uitgekomen kon ik mijn geluk niet op. Zielsgelukkig was ik. Toch viel het opvoeden mij vaak zwaar. Ik met jarenlange ervaring in het werken met kinderen. Natuurlijk weet ik dat werken met kinderen heel anders is, dan het opvoeden van je eigen spruit. Je bent emotioneel meer betrokken, en als opvoeder sta je altijd aan. Wat het precies zo moeilijk maakte weet ik niet. Maar ik weet wel dat niks, nooit niet vanzelf ging. Overgangsmomenten? Drama. Spelen met andere kinderen? Ruzie. Vindingrijk, impulsief. Ik kan er echt een boek over schrijven.

Vaak voelde ik mij een slechte moeder. Al die jaren ervaring, en ik begreep mijn eigen kind niet. Waar ik rechts ging, ging hij links. Altijd en overal. Mijn onuitputtelijke energie raakte flink op. Ik heb vaak gedacht of er iets anders aan de hand zou zijn. Uren lang was google mijn beste vriend. En ja ik herkende veel, bij heel labels. Maar ik zag tussen de bomen het bos niet meer. Dus zocht ik hulp. Inmiddels ging het ook op school moeilijk, en was er zorg. Nu jaren hulp, testen, observaties en gesprekken is er een diagnose. Autisme met ADHD.

Jaren dacht ik dat het aan mij lag. Dat ik geen goede moeder was, meer mijn best moest doen. En nu blijkt dat het niet aan mij lag. Maar aan een aandoening. Wat een opluchting. Ik kan er niks aan doen!

En wat een verdriet, want wat zou ik met alle liefde nog harder werken, en nog meer mijn best doen, om het beter te laten worden. Wat een onmacht. Ik kan er niks aan doen!

Natuurlijk is dit niet waar. Ik kan heel veel doen, ik kan voor hem hier het verschil gaan maken. Door er voor hem te zijn. Hem te accepteren zoals hij is. Door hem mijn liefde te geven. Mijn aandacht. Maar ook door grenzen te stellen, en duidelijkheid. Hem veiligheid te bieden, als hij het kwijt is. Keuzes voor hem te maken, die voor ons beide niet makkelijk zijn. Speciaal onderwijs, medicatie, taxibusjes, (tijdelijk) stoppen met sport.

Ik voel me sterk, en mijn liefde groeit alleen maar, nu ik het meer begrijp. En ja, ik had echt even tijd nodig om dit te verwerken en dit proces aan te gaan. Nu is er meer duidelijk, en zijn er knopen doorgehakt. Dit geeft mij lucht en ruimte.

Regelmatig hoor ik klachten over de hulpverlening en andere instanties. Ik heb, geloof me, afgelopen weken heel wat voorbij zien komen. En ik moet eerlijk vertellen dat al deze mensen voor mij van onschatbare waarde zijn geweest. Dit heb ik gevoeld: tijd en ruimte, begrip, empathie, advies en hulp en respect. Alles en iedereen, had een ding voor ogen. Het welbevinden van mijn zoon. Zeer dankbaar ben ik hiervoor.

En hoe nu verder? Ik stap uit de achtbaan, waar ik een paar weken geleden ben ingestapt. Ik stap nu in een kabbelend bootje. Ik geniet van de rust, en de rimpelingen in het water. Mijn hoofd in de zon, de wind in mijn haren. En ik laad weer op. Een opgeladen batterij heb ik nodig. Dus zorg ik goed voor mijzelf. Vraag ik hulp waar nodig. Praat ik met vrienden om te ventileren. Organiseer ik soms een online borrel, voor de gezellig. Jank ik af en toe een potje om te ontladen. En accepteer dat ik soms iets te geïrriteerd reageer. Dat mijn geduld ook wel eens op is. Dat ik ook de deuren wel eens flink dicht smijt. Het is okay. I’m Only Human.


Bijgewerkt op 21 mei 2020

  • Facebook - White Circle
  • Instagram - White Circle
  • LinkedIn - White Circle

Contactgegevens

UKUdlala

Paulien Többen

Gieten

0653793434

mail@ukudlala.nl

kvk 73725560

lUKUdlala 2020  

© 2020 UKUdlala | Algemene Voorwaarden - Privacy Verklaring - Cookies